تو هم با من چنان نامهربان بودی که آدم هارها کردی مرا در بین این غم ها، جهنم ها صدایت کردم اما چشم هایت را به من بستیجهان، تاریک شد درمن فراوان شد محرم ها و من با بادها از یاد شب های جهان رفت

طرح اندام تو انگیزه ی معماری هاستدلت آیینه ی ایوان طلاکاری هاستباید از دور به لبخند تو قانع باشماخم تو عاقبت تلخ طمع کاری هاستجای هر دفتر شعری که در آن نامت نیستتوی تاریک ترین گوشه ی انباری هاستنفس با